VV Houtje Touwtje: De Thuisfluiter

In VV Houtje Touwtje bezingt Frank Hettinga kenmerkende en markante figuren die haast iedere dag aanwezig zijn op de amateurvereniging. Dit keer een scheidsrechter, vooral bekend als thuisfluiter.

Daar loopt hij. Trots. Een serieuze blik en de borst vooruit. Het fluitje alvast in de mond. Want wie weet. Elk moment kan een speler van de tegenpartij een overtreding begaan.

De tegenpartij leunt achterover op eigen helft. Wachtend op een foutje. Dan de vliegensvlugge counter. Hun back passt de bal diep, ver over de middellijn, waarop de rappe flankenflitser wegspurt. Vanaf eigen helft nog wel.

Oh, oh. Daar gaan we weer, moet de thuisfluiter gedacht hebben. “Als ook deze club weer over ons heen walst, sta ik niet in voor de daden van aanvoerder Johnny.” Veel verhalen gaan de ronde in het dorp over wat de voorstopper wel niet met tegenstanders heeft gedaan. Blauwe ogen, gebroken polsjes, tenen en ribben.

En dan hebben we het nog niet over de wildere geruchten gehad: de afgescheurde tepels. Of ballen die met zak en al terug in de maag werden gestompt.

Resoluut, doch met souplesse, blaast de thuisfluiter het spel af.  Een hels kabaal. Het voltallige elftal komt verhaal halen. “Moet jij niet je lenzen uitkrabben. Buitenspel?! Buitenspel in je reet!” Het mooiste vindt de thuisfluiter altijd als ze roepen: “Zo gaat het hier nou altijd!” Een eervolle vermelding.

Met een frons in zijn gezicht en zijn mond op half zeven schudt de thuisfluiter dan zijn hoofd. “Kom nou, waar maak je je druk om. 6e klasse reserve. Man, man, man.”

Waarna hij snel zijn diagonaal vervat, zoals niemand die ooit heeft gelopen overigens. Dat mag gezegd worden.

Lang blijft het bij een brilstand. De thuisfluiter denkt weer even aan Johnny. De gedachten doen hem sidderen. Angstzweet tussen de bilnaad. Nog twaalf minuten. Moet hij weer zo absurd veel blessuretijd bijtrekken?

Dan ziet hij spits Berry naar het doel bonken. Nee, rennen kan het niet genoemd worden. Ineens stort Berry ter aarde. De verdediger staat niet eens in de buurt. De techniek van een Duitse zwaluw is er niets bij.

Oorverdovend hard blaast de thuisfluiter weer op het fluitje, zijn vertrouwde compagnon. Met een ferm gestrekte arm sprint hij naar de zestienmeter, wijzend naar de stip die eenzaam in het vak ligt.

De thuisfluiter weet het. De theatrale snoekduik was niet binnen de lijnen. Weer stormen spelers van de tegenpartij op hem af. Als hyena’s op een karkas. De thuisfluiter schudt ze af met een paar gele kaarten.

Zelf gaat Berry achter de bal staan. Snoeihard, in de rechterhoek. Raak. De thuisfluiter geniet van het gejuich, in het veld en langs de kant. Inwendig balt ook hij een vuist.

Na de penalty gebeurt er weinig meer. De tegenpartij is te teleurgesteld. De thuisfluiter blaast voor het laatst op het fluitje. Eigen spelers geven hem een hand. “Bedankt, goed gefloten.” Met de bal onder de arm loopt de thuisfluiter naar de kleedkamers. Naar zijn eigen hokje, met douche en wastafel.

Eenmaal onder de dampende douche vandaan gekomen, zet hij zijn bril weer op. Het schaarse natte haar kamt hij voorzichtig over de kale schedel. In een scheiding, naar rechts.

In de kantine wacht een AA-drink en een gehaktballetje met mosterd, speciaal gemaakt door Annie. Voor dag en dauw opgestaan, zoals iedere zaterdag en zondag. Alles voor de club.

Ze knipoogt.

Foto bovenaan: Nieuws.thepostonline.nl