Arjen Robben en het syndroom van de beste zijn

Het blijft discussies voeden: de grootste voetballers ter wereld en hun liefdadigheid. Komt het voort uit pure goedheid of zijn het berekende pr-boosts? En kunnen we wel van de Robbens, Ronaldo’s en Messi’s houden als het klootzakken zijn?

Waarom geeft Arjen Robben na afloop van de interland tegen Letland een voetbalshirt aan een gehandicapte supporter langs de zijlijn? Geheel in de lijn van zijn egoïstische gedrag binnen de lijnen, zodat hij zichzelf nog beter kan voelen dan hij al doet? Of omdat hij werkelijk die toffe peer is die je na een glansrijke overwinning aan tafel ziet glunderen bij ome Jack van Gelder?

Arjen Robben lokt met zijn actie na de 6-0 overwinning op Letland een interessante discussie uit. Namelijk over de oprechtheid van een profvoetballer. De emotionele voetbalkijker zegt: “Ik erger me kapot aan Arjen Robben. Z’n verschijning, z’n motoriek, z’n #dingetjes.” De rationale voetbalkijker snapt daar geen barst van. Die geniet vooral van dat kappen, dat naar binnen trekken en vooral dat scoren. Zaterdag tegen Letland deed hij het twee keer. En aan het einde van de wedstrijd stond hij met ontbloot bovenlichaam, aanvoerdersband nog om de arm, langs de lijn om zich te laten fotograferen met een gehandicapte fan. De rationale voetbalkijker zal dat een rotzorg zijn, zolang Arjen maar scoort.­

Het is onderhand een bekend verhaal in de voetbalwereld. Lionel Messi is een klootzak als hij FC Barcelona, puur door de beste voetballer van de wereld te zijn, aan alle prijzen helpt die er te winnen zijn. Zie hem één keer opzichtig vallen in het strafschopgebied, steen en been klagen over de niet gekregen penalty en de kots van critici over de hele wereld vliegt hem om de oren. Als hij dan buiten de lijnen een 93-jarig omaatje helpt oversteken, is dat vast en zeker omdat hij zijn straatje wil schoonvegen.

En Cristiano Ronaldo dan! Hij schijnt zelfs in de rust voor de spiegel te staan, zodat hij er ook in de tweede helft weer goed uitziet als hij Real Madrid kinderlijk eenvoudig aan de ene na de andere monsterzege helpt. Z’n verschijning, zo vervelend! En die trekjes om zijn tegenstanders het bloed onder de nagels vandaan te halen, belachelijk!

Arjen Robben geeft na afloop van Nederland-Letland zijn shirt aan een gehandicapte supporter. Foto: ad.nl.

Arjen Robben geeft na afloop van Nederland-Letland zijn shirt aan een gehandicapte supporter. Foto: ad.nl.

 

Arjen Robben doorstaat het proces van de beste voetballer ter wereld zijn tot nu toe met verve. Elke linksachter in de Bundesliga wordt in de twee weken na een wedstrijd tegen Bayern München zwetend wakker. En in Brazilië herinneren ze Robben over twintig jaar nog steeds als de beste danser van het WK 2014. De kinderlijke eenvoud, waarmee hij iedere tegenstander tot een amateurdansertje bij turnvereniging de Bokkesprong degradeerde. Het was fantastisch.

Met het gebaar richting de gehandicapte supporter verdient hij respect, maar ook achterdocht van dezelfde mensen die voortdurend klaarstaan om aan de stoelpoten van Lionel Messi en Cristiano Ronaldo te zagen. “Het lijkt wel of hij wil zeggen: kijk mij nou eens aanvoerder zijn”, klinkt het in WhatsApp-gesprekken.

De emotionele voetbalkijker heeft altijd wat te zeuren op iemand die de beste speler ter wereld is. Op de foto gaan met een gehandicapte in het stadion? Doe het niet. Komt alleen maar ellende van. Het enige wat Arjen Robben in een voetbalstadion moet doen is kappen, naar binnen trekken en scoren. Laat die rationalisten gewoon keer op keer zien wat je in huis hebt, scheld een ballenjongen uit als hij niet opschiet bij een nipte voorsprong tegen Letland. Helemaal goed.

Buiten het veld een goed persoon zijn, dat bewijs je maar ergens ver weg van de camera’s. De haren uit het doucheputje van je grootmoeder vissen, zoiets. Arjen Robben ergens op z’n knietjes om al vloekend de badkamer te schrobben. Ik word al bijna emotioneel als ik er aan denk.

Foto bovenaan: volkskrant.nl.