‘Daryl, voor jou kom ik naar het stadion’

Daryl Janmaat speelde een aantal jaar geleden nog redelijk anoniem bij ADO Den Haag. Nu zet hij onbewust mensen aan tot het kijken van voetbal. Niels is één van die mensen, hij schreef een brief aan Janmaat om hem te bedanken.

Beste Daryl,

Ik dacht dat je een spits was. Zo, dat is er uit. Pak van m’n hart. Het zat me dwars. Al een tijdje. Het zit namelijk zo: ik heb een voetbal-sabbatical gehad, Daryl. En niet zoals jullie die hebben; dat je een tijdje niet speelt. Ik was een Nederlander die tijdens grote toernooien wist wie er het beste op doel kom staan, maar vaak tot halverwege de zomer niet wist wie er afgelopen jaar kampioen was geworden.

De laatste keer dat ik actief voetbal volgde was omdat dat nodig was om in de kleedkamer bij gym, groep 7, mee te kunnen doen met ‘Ajax, yeah yeah yeah. Feyenoord. Boe boe boe.’ Of andersom natuurlijk, afhankelijk van wie je beste vriendje was en van welke club zijn vader fan was.

Tot een jaar of twee geleden, Daryl. Op zondagavond, bij m’n stiefvader thuis. Half oog op de boerenkoolstamppot op tafel, half oog op studio sport. Volgens mij was je belangrijk. Je was in ieder geval vaak aan de bal, want je naam kwam vaak voorbij. ‘Janmaat, janmaaaaaaaat.’ Een brul, van frustratie of vreugde, volgde snel.

Die Janmaat. Sjonge. De enige naam die bleef hangen. Samen met die malle Italiaanse spits en die jongen die Schaken heette. ‘Schaken doe je op een bord, niet op een veld’ zei m’n moeder dan terwijl ze m’n bord vol schepte met zelfgemaakte soep. En ondertussen was Janmaat alweer aan de bal.

Ik weet nu beter, Daryl, en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat door jou komt. Je was geselecteerd voor het Nederlands elftal. Samen met Robben, Huntelaar, Van Persie, Kuyt. ‘Waarom geven ze die jongen nog hoop? Hij gaat toch niet spelen met al die concurrentie.’ Ik was onnozel, Daryl. Ronduit dom. Natuurlijk ben jij geen spits.

Jij bent een ‘back’. Dat betekent geloof ik dat je verdediger bent maar je wel helemaal de pleuris rent en zelden scoort. In het doel van de tegenstander, althans. Ik snap er nog steeds niet veel van, maar jij hebt voetbal voor mij veranderd. De spitsen scoren, de keeper houdt z’n doel schoon, de verdedigers trappen de tegenstander in het gras, de middenvelders ‘leggen de tegenstander hun wil op’ (wat dat ook moge betekenen) en de Daryls van de wereld rennen veel en komen vaak met hun naam op Studio Sport.

Jij bent hem, Daryl: die speler waarvoor ik naar het stadion kom. Al speel je niet eens meer bij mijn club. Jij hebt me doen beseffen dat een voetbalelftal meer is dan een keeper en een spits en dat elke speler een rol heeft in het elftal. Ja, lach maar Daryl. (Echt, lach maar, dat doe je veel te weinig) maar zonder jou had ik dit spelletje niet begrepen.

Sommige mensen hebben Ronaldo of Zidane als reden dat ze van het spelletje zijn gaan houden. Ik heb jou, Daryl. Sommige mensen zagen Messi of Cruijf toveren met de bal en waren verliefd. Ik hoorde slechts jouw naam tijdens het snijden van mijn zondagse biefstuk en dat was alles dat nodig was. Volgens mij speel je nu in Engeland en volgens mij is dat goed voor het Nederlands elftal want je leert daar veel. Ik ga kijken of er Engelse samenvattingen worden uitgezonden op zondagavond. Ik mis je naam.

Veel succes, Daryl.

Met sportieve groet,

Niels Kalkman

Foto bovenaan: chroniclelive.co.uk.