Hoe sneu ook, San Marco kan het zich veroorloven

Marco van Basten moet een stap terug doen en wordt assistent van Alex Pastoor. Treurig, maar San Marco is zo’n held dat hij het zich allemaal kan veroorloven.

“Hey, Marco, zet jij de pionnen even klaar?” Was getekend, Alex Pastoor. Blijkbaar de nieuwe hoofdtrainer van AZ. Jouw directe baas. Och, Marco, met je Benjamin Button-achtige loopbaan als trainer. Tien jaar geleden nog de grootste baas van het Nederlandse voetbal, eigenhandig verantwoordelijk voor wie de grootste trots in het voetbal mocht ervaren: spelen voor je vaderland in dat prachtige oranje shirt. Transfereerde naar een regelrechte topclub, kwam via een subtopper terecht bij een andere subtopper. Niet persé een stap terug, maar ook in het voetbal geldt: stilstand is achteruitgang.

Logische volgende stap zou zijn om een jaar of twee te knokken tegen degradatie, die strijd uiteindelijk te verliezen, jaartje of drie een leuke ploeg in de Jupiler League en voor je het weet rijd je op zaterdag met een stationcar vol F-pupillen naar een uitwedstrijd in VV Maarssen. Prachtig, toch?

Maar zover lijkt het dus niet te komen en och, Marco, wat heeft Nederland met je te doen. En wat hebben we stiekem in ons vuistje gegniffeld om de ironie, toen afgelopen zaterdag jouw huidige club en je vorige werkgever in de 88e minuut een prachtig eerbetoon gaven om je een ‘hart onder de riem’ te steken. Met de illusie dat je er toch weer zou staan, als je club je nodig had. Zoals je er ook altijd stond als je land je nodig had.

Maar het hart stribbelde tegen. Natuurlijk stribbelde het hart tegen. Wat heeft dat hart te lijden gehad, toen je je voetbalschoenen op een al net zo’n droevige manier aan de wilgen moest hangen. En nu, Marco?

En nu? Nu word je assistent van iemand die met recht jouw stagiair zou kunnen zijn. Nu mag jij met rode markeerstift looplijnen op een bord krassen als Alex Pastoor daar om vraagt. En wij? Wij kunnen alleen maar hopen dat je ons in de maling neemt. Een Guardiolaatje pleegt: geen tweede viool spelen maar lekker een jaartje in New York tot rust komen, en dan gewoon weer aan de bak. En vooralsnog kunnen we daar alleen op hopen.

Gelukkig hebben we altijd dat doelpunt nog. Dat doelpunt dat we niet durven te kijken omdat we bang zijn dat we hem in ons hoofd een stukje mooier fantaseren dan hij daadwerkelijk was. Volkomen onterecht, want met dit doelpunt kun je het veroorloven om desnoods tot je 67e waterflesjes uit te delen bij de B3 van S. V. Den Hoorn. Beterschap, Marco. En we hopen tot snel.

Foto bovenaan: wtf.nl.