Een ode aan de Atheense balkunstenaar

Normaal schrijven we odes aan voetballers die hun kunsten vertonen op gras. Maar Ruben maakt graag een uitzondering voor de straatartiest die hij in Athene zag.

De ultieme lulligheid is als een speler bij zijn presentatie een bal gaat hooghouden. Alsof je tegen de slager zegt: ‘Goh, snij eens deze leverworst in tweeën voor de foto’. Of aan een postbode vraagt of hij die ene envelop in de brievenbus kan schuiven. Staat zo mooi op het plaatje. Dan zie ik toch liever een spontane actie.

Nouja, die jongen op het Monastiraki-plein in Athene had al bedacht dat hij zijn trucendoos open ging zetten. Maar ik filmde eigenlijk een dansoptreden. Ik had de jongen met de donkerblauwe bal niet zien staan. Plotseling pakt hij het podium en is hij het centrum van de aandacht. En hij laat zien wat je óók met een bal kan doen.

Soufiane Touzani, schoot door me heen tijdens het filmen. Hij is ook zo iemand die een speciale magneet heeft ingeslikt, waardoor de bal altijd bij hem blijft. Jaloersmakend. Deze jongen op het plein was misschien wel de Griekse Soufiane Touzani. Midden in zijn act doet hij alsof hij slaapt, terwijl de bal de grond al heel lang niet heeft gezien. Ik beeld me in dat hij dat ook echt doet. Hij kan niet naar dromenland zonder zijn ronde vriend.

Veel te snel was het voorbij. Het aaien, het balanceren, het toveren. De bal was bijna een lichaamsdeel geworden. Het applaus was magertjes. Misschien klappen Grieken niet graag. In veel situaties een eigenschap die te prijzen is, wat mij betreft. Maar deze baltovenaar had wel een beter lot verdiend. Alhoewel, zelf moest ik ook even bijkomen van de positieve verrassing.

Ik heb veel ‘oude’ schoonheden gezien in Athene, maar deze vorm van moderne kunst was een zeer welkome afwisseling.