Feyenoords eerbetoon aan MH17-slachtoffers Bryce en Daisy

Gisteravond liepen duizenden Feyenoord-supporters een stille tocht voor Bryce en Daisy, twee van hen, omgekomen in de aanslag op vlucht MH17. Niels was er bij en beschrijft het indrukwekkende eerbetoon.

En dan is het ineens stil. Een uur lang. Afgezien van een incidentele hoest, het geknisper van verdorde blaadjes onder duizenden voeten. Een auto die langsrijdt, maar zijn motor uitzet langs de kant van de weg. Een groepje voetballende jongens, die de bal naast de als doelpaal fungerende jassen legt en het hoofd even buigt. Een snik van een moeder die haar kind heeft verloren, een jongen in een Feyenoord-shirt die zijn vriend moet missen.

Even is een voetbalwedstrijd tegen een club uit Turkije heel ver weg.
Bryce en Daisy waren op weg naar een welverdiende vakantie op Bali. Hij 23, zij 20. Hij trainer van een jeugdteam bij de plaatselijke voetbalclub, zij onlangs haar moeder verloren. Ze stapten in de fatale vlucht die over Oekraïne vloog en de rest is geschiedenis. Wat rest is een lokale voetbalclub in diepe rouw, een verscheurd gezin en een Legioen dat zich van haar beste kant laat zien.

Gisteravond was er een stille tocht voor de twee. De boodschap was duidelijk: in het wit, of in Feyenoord-kleuren. Ze waren fans. En hoe ver weg voetbal op dat soort momenten ook is; de stoet van dúízenden mensen, zwijgend, in hun Feyenoord-shirtje dat in sommige gevallen al jarenlang overduidelijk op zolder heeft liggen verstoffen, brengt voetbal ook weer dichtbij. Verbroedert, luidt het cliché.

De zwijgende rouwstoet trekt als een macabere versie van de avondvierdaagse van S.V. Ommoord naar het ouderlijk huis van Bryce. Hij woonde daar met zijn vriendin. Het is de tocht die hij op zijn fiets meerdere malen per week moet hebben gemaakt, om de kids te trainen, maar dat is nu ver weg…

De optocht passeert een benzinepomp, waarvan de pomphouder even zijn zaak sluit en met gebogen hoofd de stoet gadeslaat. De tocht voert langs kleine Rotterdamse voortuintjes, waarin gezinnen opstaan uit hun plastic stoeltjes om hun respect te bewijzen. De stoet wordt in tweeën geslagen door een passerende metro, maar men wacht zwijgend op elkaar. Samen doorlopen.

En na een uur zwijgen, tranen verbijten en jezelf vermannen doemt er ineens een bloemenzee op voor een doodnormale woning in een Rotterdamse buitenwijk. Voor zo’n huis waar we allemaal zouden kunnen wonen. Hier woonden ze.

Bryce en Daisy deden het volgens hun ouders net even anders. Dus eindigt hun stille tocht niet met een minuut stilte. Het eindigt met bloemen leggen en vuurwerk. Het eindigt met een oorverdovend applaus dat minutenlang aanhoudt en een spontaan ingezet You’ll Never Walk Alone. Het eindigt met kippenvel van je kruin tot je tenen.

Voetbal is ver weg, maar de dúízenden mensen die daar op een simpele parkeerplaats in Ommoord hun clubgenoot eren brengt voetbal dichtbij. “De laatste keer dat ik zoveel Feyenoorders bij elkaar zo stil heb zien zijn was toen we met 10-0 op ons donder kregen”, buldert een man in de metro, op de weg terug. 10-0? Oh, ja. Voetbal.

Foto bovenaan: Niels Kalkman.