Een overwinning op onszelf: we kunnen juichen voor Duitsland

De wedstrijd van gisteravond was niet alleen een historische slachtpartij, het betekende ook een ommekeer in de Nederlandse voetbalbeleving: voor het eerst juichte zo’n beetje elke Hollander openlijk voor de Duitsers.

Foto: s.ndtvimg.com

Foto: s.ndtvimg.com

Twaalf jaar geleden, toen Brazilië en Duitsland elkaar in Yokohama troffen in de finale van het WK, was het ondenkbaar geweest: wij, fiere Hollandse jongens, hopend dat onze Oosterburen zouden winnen. Nee, dan was je een regelrechte NSB’er. Gisteravond, anno 2014, stonden we echter massaal achter Joachim Löw en zijn mannen. Eindelijk kunnen wij Nederlanders ook als we op ons primitiefst zijn (kijkend naar voetbal) begrijpen dat die Duitsers zo verkeerd nog niet zijn. En dat is een overwinning op onszelf.

Natuurlijk ligt het ook aan de spelers. Als bondscoach Luiz Felipe Scolari terugdenkt aan zijn team van 2002, met Ronaldo, Rivaldo en een ontluikende Ronaldinho, moet hij vast af en toe even inwendig – Scolari is een man die niet huilt – huilen als hij Fernandinho, Fred en Paulinho tegenwoordig ziet ploeteren. En de Duitse elf van toen bestond uit verschrikkingen als Carsten Ramelow, Jens Jeremies en Marco Bode, een wereld van verschil met Mesut Özil, Thomas Müller en Toni Kroos. Alleen Miroslav Klose doet nog denken aan het oude Duitsland, maar die is dan weer zo über Duits effectief dat ook hij bewondering oproept.

Nederlandse fanboys

De Duitsers spelen al sinds het WK in 2006 fris en bij vlagen zelfs fruitig, eerst onder Jürgen Klinsmann en nu dus zijn opvolger Löw. Ze zijn sympathiek en hun Bundesliga is met goede clubs zonder torenhoge schulden een voorbeeld voor elke competitie. Bovendien is de Duitse voetbalsupporter een gemoedelijke bierdrinker die je niet snel agressief krijgt. De Brazilianen zijn daarentegen al heel het WK totaal onsympathiek. Ze spelen met twee samba’ers (Neymar en Oscar) en negen houten Klazen, plus af en toe een opvallend partijdige scheidsrechter als back-up. Brazilië strompelde naar de halve finale en niemand heeft van ze genoten.

De halve finale tussen de frivole Duitsers en de apathische Brazilianen (omgekeerde wereld?) resulteerde in een historische 1-7, maar ook een historisch Nederlands fanboyschap voor Duitsland. Iedereen lachte smakelijk om het filmpje van de Duitse bierpul die een caipirinha plette, de mes-door-boter-aanvallen van de firma Kroos & Özil werden alom geroemd en er werden opvallend weinig nazigrappen gemaakt. Wij, het Nederlandsche volck, zijn er gisteravond collectief voor uitgekomen: we zijn fan van Duitsland.

Historie geschreven

En dat is een grootse gebeurtenis. Tien jaar geleden had niemand dit voorspeld en het is eigenlijk wachten op de Nederlandse variant van de patriottische Amerikaanse Ann Coulter die komt zeggen dat ‘houden van Duits voetbal niet Nederlands is’. Onze identiteit als natie, vooral als voetbalnatie, is hiermee voorgoed veranderd. Dit, mede Nederlanders, is historisch. Dit is een ‘paradigm shift’.

Het is een verademing. Kan het nu eindelijk voorbij zijn met de Hitler-grappen, de “Het blijven Duitsers”-clichés, de degelijkheidsvooroordelen en de gespeelde angst voor een Duitse invasie? Kunnen we nu een keer naar Die Mannschaft kijken zonder om de vijf minuten over de Tweede Wereldoorlog te beginnen? Kunnen we nu eindelijk snappen dat die buren van ons helemaal niets meer te maken hebben met de monsters die miljoenen mensen uitmoordden? En kunnen we nu dus eindelijk onder ogen komen dat het 2014 is, geen 1945 meer?

Van haat naar eerbied

De jarenlang volgehouden, irrationele haat tegen de Duitsers, en dan vooral de voetballende Duitsers, is nooit ergens op gebaseerd geweest. Vroeger konden we nog wijzen op ons mooie Totaalvoetbal en hun lelijke efficiëntie, maar dat rechtvaardigde de diepgewortelde hekel aan Duitsland geen moment. We haatten de Duitsers gewoon, zonder reden, je wist niet echt waarom. Iets met nazi’s en moffen, ook al was dat al weer zo lang geleden. Duitsland, dat was de vijand. Punt.

Die kinderachtige aanstellerigheid is nu voorbij en gisteravond bewees dat op glorieuze wijze. Natuurlijk, als we vanavond Messi + support act weten te verslaan en we het tegen Duitsland opnemen, komen ze weer, die moffengrappen. Maar we hebben dit WK ook al zat grappen gemaakt over Spaanse pepers, kangoeroe’s, chilisaus, sombrero’s en ‘iets met Costa Rica’. Dat is gewoon een gebbetje, een media-dingetje, een oplage-boostje, maar geen haat meer. De haat is vervangen door eerbied. En hoe een eventuele finale tegen Duitsland ook afloopt, die eerbied bezorgt ons nu al een grote overwinning.

biobv-enzio