Nachtbraken met Honduras – Ecuador

Kevin keek afgelopen nacht, evenals vele andere liefhebbers, Honduras – Ecuador. Met commentaar van Arno Vermeulen. En hij heeft zich kostelijk vermaakt.

Ik keek Honduras – Ecuador. Vanwege enkele van deze 11 redenen, maar ook omdat ik vermoedde dat het wel eens een enerverende ontmoeting kon gaan worden. Twee gepassioneerde teams, met overwegend niet al te bekende spelers, vechtend voor de bal zoals Jumbo-klanten vechten voor de laatste juichpakken. Spektakel gegarandeerd.

Commentator van dienst was Arno Vermeulen. Veelvuldig besmeurd in de dagen vooraf, dat is bekend. Maar Arno had er zin in, dat kon je horen; na elke spelersnaam volgde een enthousiaste golf van feitjes (lees: ‘naam, speelt bij naam club’) over de betreffende Hondurese of Ecuadoriaanse speler. Arno had plezier in de wedstrijd, en ik ook.

Van tevoren had ik de Gijpesk geformuleerde zin ‘dat Honduras, dat kan er dus echt geen klote van‘ voorgebakken in mijn hoofd. En érgens is dat ook wel een beetje zo, zeg ik met alle respect. Maar het is een leuk elftalletje man! Lekker gek. Met Carlo Costly, een spitsie dat de hele wedstrijd op een soort opgedroogd kwakje loopt te kauwen, en met Victor Bernárdez, een donkere uitvoering van Tommie Beugelsdijk met een kiezelharde pegel in de benen. Ze hebben ook een Bengtson (geen Zweed), een Beckeles (geen Hongaar) en een Boniek (geen Pool, wel vernoemd náár een Pool).

Wat zette Ecuador ertegenover? Toch een paar aardige spelers hoor. Antonio en Enner Valencia, Christian Noboa, Jefferson Montero, Felipe Caicedo, kun je best mee aankomen op een WK. Zij moesten het echter wel samen doen met onder andere een onwaarschijnlijk wilde rechtsback, genaamd Juan Carlos Paredes, en met Jorge Guagua, die Costly na een half uur spelen hoogstpersoonlijk vrij baan gaf om het eerste Hondurese WK-doelpunt in 32 jaar te maken.

Eén en ander zorgde voor een buitengewoon levendig potje, dat uiteindelijk door twee doelpunten van Enner Valencia in Ecuadoriaans voordeel werd beslecht. Maar het adrenalinevoetbal van Honduras maakte het de Zuid-Amerikanen knap lastig. Daar gaan de Zwitsers volgende week, in de jungle van Manaus, nog een zware kluif aan krijgen.

Al met al heb ik geen seconde spijt gehad van het uitzitten van deze wedstrijd. Het was de Eredivisie, aangelengd met Latijns- en Midden-Amerikaans temperament en onbezonnenheid. Dan maakt het tijdstip niet uit, en is zelfs het commentaar van Arno Vermeulen prima te slikken.