Vanuit een hotel/restaurant in Bourgondië: hoe een Fransman het WK beleeft

Onze Cas zit een groot deel van het WK in hotel/restaurant van zijn ouders in het Franse Morvan. Ver weg van de Oranjegekte beschrijft hij hoe de Goudhaantjes met een wijntje en champagne op hun eigen manier ook WK-gek worden.

Foto: AP.

Foto: AP.

“Op het vorige WK heb ik alleen de wedstrijden van Frankrijk gekeken.” Vanachter twee ronde brilglazen kijkt een Franse stamgast me met pretoogjes aan. Hij weet het, ik weet het: vier jaar geleden veranderden de Goudhaantjes plotsklaps in uilskuikens. Deze zomer hoopt het hele Franse kippenhok op eerherstel.

Als mijn ouders op 23 juni 2003 nooit een hotel, restaurant en – inmiddels gesloten – camping in Frankrijk hadden gekocht, dan stond ik nu niet achter de bar om een paar verdwaalde Fransen van hun rode wijn te voorzien. Maar het zij zo. Precies in de twee weken dat de groepsfase van het WK plaatsvindt, moet ik onze potentiële tegenstanders dagelijks onder ogen zien.

Frankrijk – Honduras. Er wordt in het natuurgebied Morvan, binnen de poorten van de provincie Bourgondië, eigenlijk nauwelijks naar toe geleefd. Misschien komt het wel doordat men na elf jaar gerust wel weet dat in dit hotel/restaurant een nieuwe Nederlandse enclave is neergestreken, dat ik niets meekrijg van de voetbalgekte. Ik kan het me alleen niet voorstellen, zeker niet na dat potje tegen die gekke Hondurezen.

Rond half negen ’s avonds druppelt er een klein groepje ‘échte Fransen’ binnen. Van die mensen die nog moeite hebben om hun lichaam door de ingang van De Kuip te wurmen in een wedstrijd tegen Ajax, zelfs als de uitsupporters weer eens niet zijn toegestaan. Van die wandelende wijnkelders, die je al aan ruikt komen als ze vijftien kilometer verderop de voordeur opentrekken. Eigenlijk zijn het vijf Fransen – twee vrouwen, twee mannen, één kind – maar qua lichaamsgewicht tellen ze voor vijftien. Topdrukte dus.

Tot zover het kaliber fans dat de wedstrijd tussen Frankrijk en Honduras in ons restaurant komt aanschouwen. Op een middelgroot tv-scherm is de wedstrijd van het jaar te volgen. Na het debacle in 2010 kunnen Les Bleus het immers niet maken om wéér de bietenbrug op te gaan. ‘Gelukkig’ is de jarenlang verguisde Karim Benzema bereid om heel Frankrijk van het welbekende haantjesgedrag te voorzien. Met twee doelpunten, waarvan één strafschop, wijst hij zijn land de weg.

“Champagne!” klinkt het uit de mond van het rondbrillige mannetje aan de bar. Hij heeft de hele wedstrijd geen woord gezegd, “want”, meldde hij van te voren, “ik ben in tijden niet zo zenuwachtig geweest.”

Champagne?

De Fransen zijn tegenwoordig al dolblij met een zege op het nietige Honduras. Toch weten ze het zeker: de finale van het WK bereiken, wordt een eitje. En die gekke Nederlanders? Tsja, wat stelt een 1-5 overwinning op Spanje nou voor…

“Allez, je voudrais deux verres de vin rouge!” Twee minuten na de wedstrijd van het jaar is voor de Fransen, Goudhaantjes pur sang, alles weer bij het oude.

Bio-cas