Enzio’s verloren WK-boek uit 2006: de finale!

Een 14-jarig Enziootje schreef in 2006 in het diepste geheim (want schaamte) een dik boekwerk over het WK. Niemand mocht het ooit lezen, maar nu, in aanloop naar Brazilië 2014, publiceren we nu de finale van het WK 2006!

Acht jaar geleden maakte ik tijdens het WK van 2006 in een oud wiskundeschriftje met balpen een 121 pagina’s tellend verslag van álle wedstrijden, met álle selecties en beoordelingen van álle spelers. Gekkenwerk. Niemand mocht er iets van lezen, want ik schaamde me kapot voor mijn schrijfstijl. Toch zou het zonde zijn als het boekwerk voor altijd ongelezen op mijn boekenplank blijft liggen.

Daarom is het nu tijd om daar verandering in te brengen. De afgelopen weken kon je de eerste vijf delen lezen en we blijven de komende weken hoogtepunten online knallen. Totdat het WK in Brazilië weer van start gaat, want dan moeten we ons daar op focussen. Tot die tijd, geniet van deze wedstrijdverslagen. Ze zijn precies zoals ik ze als 14-jarige opschreef, alle spelfouten zitten er nog in.

Vandaag komt er een einde aan het project, want het wordt tijd om ons te focussen op het WK van 2014. Dus is hier de finale uit 2006, die voor altijd de geschiedenis in gaat als Zinedine Zidane’s oneervolle laatste wedstrijd.


Italië                                        1-1                               Frankrijk       Man of the Match
Materazzi                                                                    Zidane            Fabio Cannavaro
(wint na penalty’s)

De ontknoping van een voetbalhoofdstuk. En een spannende ontknoping. Al na vijf minuten kreeg Frankrijk een penalty omdat Florent Malouda gebeukt werd door Marco Materazzi (althans, daar leek het op, of het echt was was onduidelijk). Zinedine Zidane stond achter de bal om hem te nemen, hij schoot op de panenka manier onderkant lat, de bal stuiterde, kwam weer op de lat en ging het veld in. Was hij over de lijn geweest? Ja, zei de scheidsrechter en hij had gelijk. 0-1.

Toen zette Italië aan. Gattuso, Pirlo, Camoranesi, Totti, Toni en de opkomende linksback Fabio Grosso zetten zoveel druk, dat verdedigers Lilian Thuram en William Gallas alleen met heroïsch stunt en vliegwerk staande konden blijven. Tot de 18e minuut. Een corner van Pirlo werd in snoeihard in gekopt door Marco Materazzi, die zijn fout weer goed maakte. Op gelijke stand kon Frankrijk ook af en toe iets terugdoen, met voorin Thierry Henry, die eindelijk zijn goede vorm te pakken had.

Maar de Azzurri bleven levensgevaarlijk uit corners. Een kopbal van Luca Toni werd door Barthez gekeerd en Materazzi raakte nog de lat. Na de rust waren de Fransen beter. Zidane, Henry, Ribéry en Malouda lieten hun klasse zien, individuele klasse die Italië niet heeft. Kansen stapelden zich op, maar Materazzi, keeper Buffon en vooral Fabio Cannavaro verijdelden veel aanvallen. Marcello Lippi, coach van Italië, ging aanvallender spelen door pinchhitter Vincenzo Iaquinta erin te zetten, maar dat had weinig effect, omdat de Franse verdediging zo goed was.

Toen gebeurde hét schokkende moment van de wedstrijd. Het spel werd stilgelegd, omdat Materazzi geblesseerd op de grond lag, en Gianluigi Buffon stond hevig te protesteren bij de grensrechter. In een herhaling was de zwarte kant van Zinedine Zidane te zien. Hij deelde een verschrikkelijke kopstoot uit, op de borst van Materazzi. Het arbitrale trio wist het en scheidsrechter Elizondo gaf Zidane rood. De prachtige carrière van de beste voetballer van zijn tijd eindigt met rood…

Die kaart gaf de Italianen nieuwe moed, ze begonnen vol aan te vallen, maar zonder succes. Het moest verlenging worden. Henry raakte geblesseerd en Trezeguet verving hem, maar hij zat in de tang bij zijn Juventus-ploeggenoot Cannavaro. In de verlenging kwam geen beslissing en dus moesten strafschoppen voor de winnaar zorgen.

Andrea Pirlo, namens Italië, nam de eerste, erin. Sylvain Wiltord, ingevallen, scoorde ook, 1-1. Toen Marco Materazzi, en ook hij schoot hem tegen de touwen. David Trezeguet moest toen, maar hij raakte de lat en de bal stuiterde weer op de grond, maar deze zat niet. Daarna Alessandro Del Piero en natuurlijk scoorde hij. Linksback Eric Abidal moest Frankrijk in de race houden en dat lukte. Toen Daniele De Rossi, die tot aan de finale geschorst was en nu dus weer mee mocht doen. Hij scoorde. Willy Sagnol scoorde voor de Fransen en hij moest hopen dat de volgende van Italië gemist werd.

Fabio Grosso nam hem en… scoorde! Italië wereldkampioen! Na vierentwintig jaar weer Italië en de Fransen konden de tranen niet bedwingen. Fabio Cannavaro mocht als aanvoerder de beker als eerste optillen en een gejuich barstte los. Italië wereldkampioen. Ondanks alle problemen thuis.