De tranen van Luis zijn van iedereen

Vanavond hoopt Manchester City tegen Aston Villa een grote stap naar de Engelse titel te zetten. In Liverpool is er stiekem hoop dat het fout gaat bij de ‘Citizens’. Cas blikt terug en kijkt vooruit naar de apotheose in de Premier League.

Bron: Voetbal24.be

Bron: Voetbal24.be

Niet in oktober 2010, toen Liverpool op de gedeelde laatste plek stond in de Premier League. Niet aan het einde van het seizoen 2011/12, toen de club voor het eerst sinds zeventien jaar niet tot de eerste zeven ploegen op de ranglijst behoorde. Niet aan het einde van het voorbije Premier League-seizoen, toen Europa League-voetbal niet eens meer haalbaar bleek. Zelden vielen er zoveel tranen in het Anfield Road-stadion als de afgelopen weken.

Vanaf februari dit jaar begon ik het You’ll never walk alone weer voorzichtig compleet uit het hoofd te leren. Dat moet je maar durven, na al die jaren van ongeluk. Liverpool zette Arsenal met 5-1 aan de kant en dan nemen de titelkansen toch behoorlijk serieuze vormen aan.

Brendan Rodgers heeft van een groep enfant terribles een knokploeg gemaakt, die eindelijk weer eens iedere club in de Premier League angst kan inboezemen. Raheem Sterling was in de jeugdopleiding van de club een absoluut groeibriljant, maar toen Rodgers het roer overnam zat de nu 19-jarige aanvaller op een dood spoor. Luis Suarez gebruikte zijn opstandige gedrag aanvankelijk vooral tegen zichzelf, maar heeft dat onder Rodgers om weten te zetten naar positieve energie. En Daniel Sturridge, die jongen die bij Manchester City en Chelsea werd afgedankt, scoorde begin dit seizoen in de eerste drie wedstrijden telkens het enige doelpunt.

Een landstitel zou voor iedere aanvaller van Liverpool een ideale revanche zijn op iedereen die in de laatste jaren zoveel kritiek had op zijn persoontje. Een landstitel zou voor de Reds eindelijk weer eens dat geluk betekenen, wat de laatste jaren zo ontbrak. Een landstitel zou voor alles wat Liverpool is de boeken in gaan als de mooiste trofee ooit gewonnen. Fuck de Champions League uit 2005.

De tranen na de ongelooflijk bizarre remise tegen Crystal Palace…. Het móest zo zijn. Op Champions League 2005-achtige wijze keerde Palace terug in de wedstrijd, met dank aan spelers die het de afgelopen jaren niet verder schopten dan de Championship en het dit seizoen eens mochten proberen op het hoogste niveau.

Op die tranen, die Luis Suarez hartstochtelijk liet stromen na de 3-3 tegen Crystal Palace, nog harder dan wie dan ook na de ongelukkige momenten in de voorbije jaren, voert Liverpool de komende jaren door. Op koers naar nieuwe successen. Wetend dat het er dit seizoen wéér niet in zat, hoe hard er ook is gevochten.

De tranen van Luis zijn van iedereen. Sturridge, Sterling, Steven Gerrard… Allemaal misten ze de kans van hun leven. En bij Manchester City? Ook daar hebben ze wel een beetje medelijden met de club die dit seizoen het langst als titelconcurrent mocht worden beschouwd. De Donald Duck van de Premier League moet het afleggen tegen neef Guus. Die tegen Aston Villa en West Ham United een laatste grote stap richting het landskampioenschap kan nemen. Alhoewel, met een béétje geluk…

Bio-cas