Enzio’s verloren WK-boek uit 2006: Portugal – Nederland

Een 14-jarig Enziootje schreef in 2006 in het diepste geheim (want schaamte) een dik boekwerk over het WK. Niemand mocht het ooit lezen, maar nu, in aanloop naar Brazilië 2014, publiceren we wekelijks een belangrijke wedstrijd uit zijn verslag.

Ivanov_gallery__470x365

Bron: theage.com.au

Laatst kwam ik op mijn boekenplanken plotseling een oud rood wiskundeschrift tegen. Er stond geen enkele rekensom in, maar wel heel veel zinnen. Op de voorkant, in bijna vervaagde letters geschreven met een balpen die net iets te laat vervangen was, de woorden: ‘WK 2006 in Duitsland’. Herinneringen kwamen boven, van mezelf als 14-jarig ventje, zwoegend om die pagina’s vol te krijgen. Dit was mijn verslag, van elke wedstrijd, van het WK 2006.

Acht jaar geleden was ik misschien nog wel een grotere voetbalnerd dan nu. Tijdens het WK keek ik álles, élke wedstrijd (verder had ik toch geen leven), en zodra die wedstrijd klaar was ging ik schrijven. Alles wat er gebeurd was in zo’n wedstrijd had ik onthouden en elk duel kreeg minstens één hele bladzijde aandacht. Bovenaan schreef ik de uitslag, de doelpuntenmakers en mijn persoonlijke Man of the Match. Aan het eind van de poulefase schreef ik de eindstanden van alle Poulewedstrijden in mijn schriftje, plus een Sterrenteam per groep.

En na de finale, toen een zwart gat dreigde, ging ik gewoon door met een slotwoord, en dáárna nog een korte bespreking van elk land – met wie de bondscoach was, de topscorer, de doelpunten voor en tegen, de uitblinker, wat er opmerkelijk was en wat voor pech het team had gehad. En dáárna nog eens alle selecties, met op welke bladzijdes van het boekwerk welke speler genoemd werd en een rapportcijfer voor elke speler die minuten had gemaakt. Gekkenwerk, achteraf, de in totaal 121 met de hand volgepende pagina’s.

Niemand mocht het weten. Mijn ouders en mijn broertjes zelfs niet, al hadden die vast door dat ik iets aan het doen was. Ik schaamde me voor mijn manier van schrijven, maar nu ik het teruglees denk ik: niet slecht, voor een puber. En dus ga ik in de aanloop van Brazilië 2014 de komende weken wedstrijdverslagen uit mijn boekwerk publiceren (waar heb ik het anders ooit voor gedaan?). Ongewijzigd, dus met alle spelfouten en onbeholpen zinnen nog intact. De eerste pot is de legendarische schoppartij van Portugal tegen Nederland.

Het is dat we vier jaar later een nog dramatischer wedstrijd speelden tegen Spanje, maar anders was dit nog steeds een nationaal trauma geweest. Lees maar:


Portugal                       1-0                        Nederland               Man of the Match
Maniche                                                                                                              Maniche

Jammer. Erg jammer. Nederland begon goed en aanvallend met acties van links- en rechtsbuitens Arjen Robben en Robin van Persie. Mark van Bommel had een schot net naast. Toch ging het al in de twintigste minuut fout. Wesley Sneijder raakte de bal kwijt aan Cristiano Ronaldo die naar Deco passte, die helemaal vrij stond. Deco liep een stuk langs de zijlijn en gaf een voorzet op spits Pauleta. Hij legde terug op Maniche, die André Ooijer passeerde en scoorde. Toen was Portugal de baas over het veld, hoewel Cristiano Ronaldo al snel geblesseerd eruit moest. Simão verving hem.

Op slag van rust kreeg de verdedigende middenvelder van de Portugezen, Costinha, zij tweede geel door een domme handsbal. Er gloorde hoop. In de tweede helft kreeg Philip Cocu al snel een grote kans, maar hij raakte de lat. Portugal speelde puur om de 1-0 te behouden. Maar toen kreeg Khalid Boulahrouz ook rood, dankzij theater van Luis Figo en weg was het man-meer voordeel. Van de 70ste tot de 80ste minuut was het één grote schoppartij. Figo deelde een kopstaat uit, ook Deco moest met rood eruit, Portugese keeper Ricardo lag drie minuten op de grond en rekte daarmee kostbare tijd en scheidsrechter Valentin Ivanov bleef maar gele kaarten uitdelen.

Af en toe kwamen de Portugezen er nog gevaarlijk uit, met Maniche, Simão en de snelle rechtsback Miguel, maar Edwin van der Sar, die vandaag record-international werd (113 caps), hield zijn doel schoon. Dirk Kuyt kreeg dé kans maar Ricardo redde, waarna hij nog even een paar minuten ‘geblesseerd’ bleef liggen. Toen leek Ruud van Nistelrooy, die verrassend op de bank zat, erin te komen, maar het werd de lange Jan Vennegoor of Hesselink. Maar ook hij kon niets bereiken.

In de zes minuten blessuretijd kreeg linksback Giovanni van Bronckhorst ook nog even rood. De vierde, een record. Oranje kon het niet meer klaarspelen. Ze hebben op zijn Duits gevoetbald, maar het grootste kenmerk van Duits voetbal, scoren in de laatste minuut, lukte niet. Portugal is helaas door.

BioBV-Enzio