De leek-erfinale

Yavne keek dit weekend naar de bekerfinale – de tweede keer dat ze dit jaar voetbal keek. Ondanks wat typische leken-opmerkingen waar ze hard om uitgelachen werd, heeft ze er toch wel wat van geleerd.

Zwollebeker

De twee keren dat ik het afgelopen jaar voetbal heb gekeken, waren allebei bij familie De Deugd. Zo ook gisteren weer. Meneer De Deugd had zijn rijst nog niet opgeschept of de televisie moest alvast aan, zodat hij kon luisteren wat er gebeurde. Gekras van messen werd afgewisseld door commentatortekst en gejoel. “Volgens mij is er gescoord,” zei hij en hij legde z’n vork neer om te gaan kijken. Het begin van de nederlaag.

Twintig minuten later zaten we met z’n vijven op de bank terwijl meneer De Deugd aan het heen- en terugspoelen was naar doelpunten. De rest hoefde hij niet echt te zien. Stefan lachte supporters uit, Corné verzon er ook nog een leuk onderschrift bij, mevrouw De Deugd zette koffie voor iedereen en Ronnie zat in een fauteuil. PEC – Ajax, het was inmiddels 2-1. Ik had over deze wedstrijd gelezen in een krant die ik per ongeluk opensloeg op een verkeerde pagina. De Boer zei dat hij blij was dat Ajax nog niet verzekerd was van de titel, zo zat de spanning nog in de spelers en zouden ze bij deze laatste wedstrijd nog steeds alles geven.

Er stonden ook wat jaartallen in over PEC Zwolle, die ik uiteraard even misbruikt heb om nog een beetje als kenner over te komen. Dit lukte aardig tot ik ineens schrok van een voetballer die door een reclamebord heen vloog. “Hoe kan dat?!” kraamde ik uit, “hoe kan dat?!” Al mijn zorgen werden weggeslagen door hard gelach. “Yavne, dat is geen echt bord. Dat is met een computer gemaakt.” Het duurde ook even voor ik het verschil tussen voetballen om een hapjesschaal en voetballen om een dennenappel begreep.

De 2-1 werd 3-1, in de rust was het al 4-1. (“Kijk, Yavne, die 4-1 is ook handmatig op het veld geschilderd.”) We waren het erover eens dat Ajax behoorlijke mondelinge billenkoek zou krijgen en dat de coach van PEC op de haai uit Finding Nemo leek. “Ze spelen Ajax helemaal weg,” zei de wijze meneer De Deugd terwijl hij de reclame doorspoelde. Uiteraard had PEC minder te verliezen dan Ajax: wat er ook zou gebeuren, Zwolle zou in die finale hebben gestaan. Zij hadden niet dezelfde eer hoog te houden als 020. Daarom zakte mijn mond nog verder bij het vijfde doelpunt. Er werd op het blauwe vak ingezoomd. Springende dame waarbij alles meesprong, een dikke man had z’n shirt uitgedaan, een jongetje huilde en liet ons vermoeden dat er in Zwolle geen orthodontistenpraktijken zijn.

Negentig minuten en vijf seconden. Blauwe shirts gleden op hun knieën over het veld en door niet bestaande reclameborden. Zwarte shirts zakten op hun knieën. Nog meer blije fans hadden zich ontdaan van hun shirt en konden niet meer stoppen met huilen, aan de andere kant hield iedereen z’n lippen stijf op elkaar. Hans Kraaij Jr. kwam het veld op en stelde vragen zoals: “Ja!” PEC Zwolle had zijn steen weggerold en was erachter vandaan gekropen. Wel na iets meer dan drie dagen.

BioBV-Yavne