BV’s Elftal Mislukte Talenten

Mislukte talenten, we smullen er van. We bouwen graag een hype op rond gigantische talenten, met YouTube-tributes en “onthoud die naam”-tweets, maar nog liever breken we een paar jaar later die hype weer tot de grond toe af omdat het talent het allemaal niet waar gemaakt heeft.

Het doet ons denken aan onze kindertijd, dat we op acht-jarige leeftijd op voetbal gingen, dromend om de nieuwe Van Basten te worden, en al na één wedstrijd begrepen: misschien toch maar politieagent of brandweerman worden. Een mislukkend talent maakt hetzelfde mee. We denken dan: “Ha! Zelfs met zo veel talent kan het nog mis gaan.” Dan voelen we ons weer wat beter over onszelf. Dus dit stuk is er eentje voor al die getraumatiseerde ex-jongetjes bij wie de wond van de mislukte droom nog altijd diep zit. Een elftal met mislukte talenten, een elfdubbele dosis om je mislukte talenten-fetish mee te botvieren:

Mislukte talenten

En dan ook nog eens een lijstje wisselspelers. Natuurlijk zijn er ontelbaar mislukte talenten, van Nii Lamptey tot Sebastian Deisler, maar om voor dit elftal in aanmerking te komen moet je toch vrij recent mislukt zijn. De 26-jarige Royston Drenthe is de veteraan van het stel (al zal ie in zijn hoofd de minst volwassene zijn). Geniet van de elf namen die door Buitenkant Voet zijn opgeroepen voor het Mislukte Talenten-elftal:

Kenny Steppe, 14-11-1988 (Waasland-Beveren)

Toen Kenny Steppe in 2008 van Germinal Beerschot naar sc Heerenveen vertrok, was zijn oude coach Harm van Veldhoven. En die noemde de doelman een “verbeterde versie van Edwin van der Sar“. “Nederland is straks ook te klein voor Kenny”, voegde de man waarvan niemand weet of hij nou Belg of Nederlander is eraan toe. In vijf seizoenen kwam de man van anderhalf miljoen tot 18 optredens onder de Friese lat. Waarschijnlijk hadden de scouts van Heerenveen Simon Mignolet of Thibaut Courtois bekeken in België en toen de verkeerde naam doorgegeven. In 2013 vertrok Steppe met de staart tussen de benen terug naar zijn vaderland. Bij Waasland-Beveren is hij echter ook reserve.

Anthony Vanden Borre, 24-10-1987 (RSC Anderlecht)

Nog een Belg. Oké, deze man doet het momenteel goed bij Anderlecht en lijkt aan een comeback bezig te zijn, maar net als zijn maatje Vincent Kompany had Vanden Borre tegen deze tijd al jaren aan de top moeten staan. Al op zijn twintigste vertrok hij van Anderlecht naar Fiorentina, maar mede dankzij een belabberde inzet wordt hij in Italië alleen herinnerd om zijn veel te dure prijskaartje (4,5 miljoen). Portsmouth, Genoa en Genk mochten allen nog hopen op een revival van Vanden Borre, maar ook zij werden teleurgesteld. De ooit zo talentvolle rechtsback leek het kwijt te zijn. Nu, terug bij Anderlecht, is het alles of niets. Wraak of vergetelheid.

Breno, 13-10-1989 (gevangenis)

Je leest het goed, deze gozer zit momenteel in de gevangenis. Als megatalent werd hij in 2008 door Bayern München weggeplukt bij São Paulo, maar erg veel plezier kregen de Duitsers er niet van. Hij bleek toch niet zo goed te zijn en ook een verhuurperiode bij 1. FC Nürnberg veranderde daar bitter weinig aan. Maar goed, tot op dat moment was hij nog niet volledig ontspoord. Bayern wilde hem niet meer, maar hij kon naar Lazio Roma. Ook wel oké. Alleen stak Breno toen in een dronken bui zijn eigen huis in brand, dat volledig in vlammen op ging. Drie jaar en negen maanden moest de verdediger de cel in, waarvan hij een derde in een Braziliaanse gevangenis mag doorbrengen (nee daar moet je blij mee zijn). Of hij ooit nog zal voetballen, is de vraag.

Matías Cahaís, 24-12-1987 (Racing Club)

In 2008 zat de hele wereld en dan vooral Real Madrid achter een stoere Argentijnse verdediger met een haarband aan. Hij ging uiteindelijk op huurbasis naar FC Groningen. De Noorderlingen waren dolblij met hun supertalent Matías Cahaís, hun beste nieuweling sinds Luis Suárez. Bij aankomst in Nederland bleek de centrale verdediger er echter helemaal niets van te kunnen, zelfs Gibril Sankoh en Arnold Kruijswijk bleken beter. Na een jaar kloten bij Groningen vertrok hij weer naar Argentinië. Voor zijn oude club Boca Juniors bleek hij echter ook niet meer goed genoeg, nu speelt hij al jaren als gemiddeld spelertje bij Racing Club. Real Madrid heeft nooit meer gebeld.

Royston Drenthe, 08-04-1987 (FC Reading)

Royston Ricky, waar ben je toch mee bezig? Je meest memorabele moment van je loopbaan is nog steeds je ruzie met Lionel Messi, en daar wil je echt niet om herinnerd worden. Van Feyenoord als een speer naar Real Madrid, en vervolgens neergecrasht bij Hércules, Everton, Alania Vladikavkaz (WTF Ricky?) en nu dus FC Reading. De grote vriend van elke journalist, de grote vijand van elke trainer. En ondanks al zijn mislukte buitenlandse avonturen, kunnen we eigenlijk niet anders dan houden van dit ventje. Hij symboliseert de mediatrainingloze, onaangepaste straatvoetballer, een uitstervend ras in het hedendaagse voetbal. Genieten. Maar als ie ons nou ook eens liet genieten op het veld…

Freddy Adu, 02-06-1989, (meetrainend bij FC Blackpool)

Ik droeg onlangs een heel stuk op aan deze man. Freddy Adu is het grootste mislukte talent aller tijden, op zijn vijftiende al vergeleken met Pelé, maar op zijn vierentwintigste (en eigenlijk al veel eerder) al afgeschreven. Op zijn negentiende kwam hij bij Benfica terecht, maar nadat hij het daar niet redde ging zijn loopbaan rap bergafwaarts. Eind 2013 was hij reserve bij Braziliaanse tweede divisie-team EC Bahia, waar hij uiteindelijk moest vertrekken. Momenteel probeert hij bij FC Blackpool weer in vorm te komen en hoopt hij daar een contract af te dwingen bij de Championship-club. Ik hoop met hem mee.

Frán Mérida, 04-03-1990 (Clube Atlético Paranaense)

Het leek allemaal zo mooi. Toen Cesc Fàbregas vertrok bij Arsenal had Arsène Wenger een geheim wapen om de Spanjaard te doen vergeten: diens landgenoot Frán Mérida. Volgens sommigen zou hij misschien zelfs nog beter kunnen worden dan zijn voorganger. Mérida slaagde echter niet bij Arsenal en hij vertrok naar Atlético Madrid. Dat leek de ideale match te zijn. Maar vreemd genoeg lukte het hem ook daar niet om door te breken. Vervolgens mislukte hij ook nog bij SC Braga en Hércules Alicante, waardoor ook hij nu in Brazilië terecht is gekomen. Op het hoogste niveau weliswaar, maar wel bij het onopvallende Paranaense. En niemand vergelijkt hem daar nog met Fàbregas.

Kerlon, 27-01-1988 (clubloos)

De uitvinder van de brutaalste truc aller tijden. In een mum van tijd was Kerlon een sensatie op YouTube en verwachtte heel de aardbol dat hij Ronaldinho op zou volgen als Brazilië’s beste veldvoetballende straatvoetballer. Blessures voorkwamen dit echter. Na succesvolle jaren bij Cruzeiro belandde hij via Chievo Verona bij Internazionale. Knieblessure na knieblessure hinderde Kerlons ontwikkeling en vervolgens wist hij ook bij Ajax, Paraná, Nacional Esporte Clube en Fujieda MYFC niet te overtuigen. Sinds januari heeft ‘De Zeehond’ geen club en het is nog maar de vraag of zijn knie een comeback nog toelaat. Eeuwig zonde.

Bojan Krkic, 28-08-1990 (Ajax)

Net als Kerlon ooit, is ook Bojan Krkic nu neergestreken bij Ajax. Laten we hopen dat hij de weg terug omhoog wel weer kan vinden in Amsterdam. Voorlopig lijkt hij echter meer op de nieuwe Derk Boerrigter dan op de nieuwe Lionel Messi. Want dat was hij ooit. In vijfenhalf jaar op La Masía scoorde hij meer dan vijfhonderd doelpunten, maar eenmaal bij het eerste van Barça leek Bojan die vijfhonderd wel genoeg te vinden. Toch kwam hij nog tot 41 goals in 163 wedstrijden, maar een wereldtopper werd hij nooit. Op huurbasis bij AC Milan en AS Roma lukte het ook niet en bij Ajax is hij niet meer dan een bruikbare Eredivisiespeler. En dan ben je dus erg ver afgezakt.

Federico Macheda, 22-08-1991 (Birmingham City)

Op 5 april 2009 dacht men op Old Trafford getuige te zijn van de geboorte van een nieuw fenomeen. Federico Macheda, toen zeventien jaar oud, scoorde de winnende goal tegen Aston Villa. Rooney-Ronaldo-Macheda, een gouden aanval voor de komende tien jaar, dachten de United-supporters. Inmiddels is de Italiaanse spits alweer 22 en is hij bij Sampdoria, Queens Park Rangers, VfB Stuttgart en Doncaster Rovers een onopvallende passant geweest en momenteel speelt ie in het Championship bij Birmingham. Met drie goals in zeven wedstrijden doet hij het daar aardig, maar of Manchester United nog plannen met hem heeft is zeer de vraag.

Alexandre Pato, 02-09-1989 (São Paulo)

Van alle namen in deze lijst is Pato de enige die ooit een echte wereldtopper was. Bij AC Milan behoorde hij tot één van de gevaarlijkste aanvallers van de Europese velden, maar het ging mis. Vanaf 2010 zorgden blessures ervoor dat De Eend niet meer kwaakte (oké, dat is echt een kutmetafoor, maar hij is wel leuk). Milan dumpte hem begin 2013 voor vijftien miljoen bij Corinthians, maar 12 goals in 37 wedstrijden bij de Brazilianen maakten hem niet populair. Momenteel verhuren ze hem aan São Paulo, waar men in het begin niet eens blij was dat hij kwam. Nu wil hij wraak nemen op al zijn haters, ik hoop dat het hem lukt.

De coach: Ruud Gullit (clubloos)

Het levende bewijs dat goede voetballers zeker niet altijd goede coaches worden. Ja, hij is een grote persoonlijkheid en ja, hij is een mooi uithangbord voor je club. Maar als hij je club verneukt met aankopen als Cory Gibbs en Alexander Östlund kun je nog zo’n grote persoonlijkheid hebben en nog zo’n mooi uithangbord zijn, maar daar heb je dan niks meer aan. Los Angeles Galaxy en de Russische boevenclub Terek Grozny kwamen hier ook achter en nu is Gullit al bijna drie jaar clubloos. Laten we hopen dat dat zo blijft.

De wissels:

Nikolay Mihaylov, 28-06-1988 (Hellas Verona)
Slobodan Rajkovic, 03-02-1989 (Hamburger SV)
Jeffrey Bruma, 13-11-1991 (PSV)
Anderson, 13-04-1988 (Fiorentina)
Yoann  Gourcuff, 11-07-1986 (Olympique Lyon)
Sotiris Ninis, 03-04-1990 (PAOK Thessaloníki)
Dominic Adiyiah, 29-11-1989 (clubloos)