The Curious Case of Freddy Adu

Freddy Adu is een soort voetballende Benjamin Button. In plaats van ouder en volwassener te worden, lijkt de Amerikaanse vleugelspeler elk jaar jonger en infantieler te worden. De top van zijn loopbaan beleefde hij op zijn vijftiende en daarna gleed de ‘Nieuwe Pelé’ alleen nog maar in een rechte lijn omlaag.

Tien jaar lang is hij nu onderdeel van de voetbalwereld en hij had inmiddels de strijd aan moeten gaan met Lionel Messi, Cristiano Ronaldo en Zlatan Ibrahimovic. Maar in plaats daarvan is hij onlangs begonnen met meetrainen (alleen meetrainen!) met Championship-club FC Blackpool.

Hij is het grootste mislukte talent aller tijden en het is makkelijk om hem daarom uit te lachen, maar ik zal je vertellen waarom we met z’n allen moeten hopen dat hij nog iets moois van zijn loopbaan weet te maken.

Freddy Adu is 24 jaar oud en heeft zijn gouden jaren nu al mijlenver achter zich liggen. Het verhaal van de Ghanese Amerikaan is bekend. Op zijn veertiende breekt hij door bij DC United en maakt hij een prima indruk. De Amerikanen denken eindelijk hun superster gevonden te hebben en hij wordt al snel gedoopt tot ‘Nieuwe Pelé’. Adu wordt van alle kanten benaderd en tekent een contract met Nike. Later neemt hij ook nog een reclame op voor een frisdrankje, waarin hij de grote Pelé verslaat in een potje trucendozen.

In 2007 is Adu’s ster al iets gedaald, maar denkt Benfica een buitenkansje te ruiken. De Portugezen kopen hem voor anderhalf miljoen euro van Real Salt Lake. Ze krijgen de voetbalmachine niet meer aan de praat. Ze verhuren hem aan AS Monaco, Belenenses, Aris Thessaloníki en Caykur Rizespor, maar nergens presteert hij. Vervolgens flopt hij ook nog bij Philadelphia Union en EC Bahia in de tweede divisie van Brazilië, sinds november is hij clubloos. Nu mag hij dus meetrainen bij Blackpool.

De YouTube-generatie

We gaan tien jaar terug in de tijd. In januari van 2004 verlaat de dan 14-jarige Freddy Adu zijn universiteitsteam Bradenton Academics voor profclub DC United. De in Ghana geboren tiener maakt meteen een gigantische indruk op de mensen daar. Hij is snel, kan scoren en heeft een flink arsenaal aan extreem lastige trucs tot zijn beschikking. Hoofdcoach Piotr Novak kijkt mee en wil maar wat graag ‘de ontdekker’ van dit megatalent zijn.

Op 3 maart 2004 laat hij Adu, nog steeds maar 14 jaar oud, invallen in de wedstrijd tegen de San José Earthquakes. Hij doet het prima en zeven dagen later valt hij weer in. Nog een week later scoort hij zijn eerste goal. Op zijn vijftiende verjaardag is Freddy Adu al een wereldster en een jaar later, als YouTube in opkomst is, kan de hele aardbol meegenieten van compilaties van zijn mooiste acties. Mensen over de hele wereld zijn in de ban van dit ‘grootste talent ooit’.

Het YouTube-sterrendom overvalt niet alleen Adu. Ook ‘De Zeehond’ Kerlon wordt een megaster dankzij dit ene filmpje, en Bojan Krkic is al ver voor zijn debuut bij FC Barcelona miljoenen hits op YouTube waard. Het is het tijdperk waarin Ronaldinho de koning van de voetbalwereld is en iedereen die net zulke trucs als hij op een filmpje vastlegt is meteen een toptalent. Om een groot talent te zijn lijk je maar één ding nodig te hebben: een retecoole YouTube-compilatie. En Freddy Adu’s compilatie is de allercoolste van allemaal.

Toegegeven, in zijn filmpjes zie je inderdaad een klein ventje die langs alle tegenstand raast, spelend met verdedigers, en zo raar is het niet dat men in hem een groot talent zag. Maar de hype die mede door YouTube ontstond, werd te groot. Hij bleek net zo ‘marketable’ te zijn als Ronaldinho, Henry en Ronaldo en dus loerden de aasgieren. Iedereen wilde hém in zijn commercial en de jonge Adu kon geen nee zeggen.

Waarom Adu geen nee kon zeggen

Anno nu is Adu dus neergestreken bij FC Blackpool, een degelijke club waar ook oud-talenten van Engelse topclubs als Craig Cathcart (Manchester United), Michael Chopra (Newcastle United) en Nathan Eccleston (Liverpool) zijn neergestreken om hun in duigen gevallen droom weer bij elkaar te rapen. Oud-Glasgow Rangers-ster Barry Ferguson, die ook nooit de wereldtopper kon worden die men in hem zag, is er op 36-jarige leeftijd bezig aan zijn pre-pensioen.

Ook Freddy Adu hoopt bij Blackpool de kans te krijgen om weer iets van zijn loopbaan te maken. Jaren geleden zwoor hij geen interviews meer te geven, aangezien de aandacht voor zijn persoon te groot werd, maar nu bij Blackpool spreekt hij weer. En hij is openhartiger dan ooit. Hij geeft toe dat hij dingen fout heeft gedaan, hij geeft toe dat het allemaal heel anders had moeten lopen.

Maar bovenal is er berusting. De Benjamin Button lijkt opnieuw volwassen te zijn geworden. Hij is hoopvol (“I’m still young enough to correct a lot of mistakes I made”), maar tegelijkertijd is hij bescheiden (“It would be a dream come true to play here some day”). De hele wereld ziet Freddy Adu als een mislukt talent en Freddy Adu ziet zichzelf nu ook zo. En hij kan er om lachen. Hij is een voormalig superster, maar is nu klaar met alle paparazzi en zijn filmsterrenleven.

Hij wil lekker voetballen. En hij vertelt waarom het zo fout is gegaan. Hij vertelt hoe arm zijn moeder was in de tijd dat Nike op de deur klopte. Hij kon geen nee zeggen tegen een miljoen dollar, want daar kon hij zijn moeder mee helpen. Adu geeft toe dat hij verstrikt raakte in alle aandacht en het sterrendom en niet meer hard genoeg trainde. Maar hij deed dat alles om zijn alleenstaande moeder die drie baantjes tegelijk had uit de problemen te krijgen. Hoe kun je een 16-jarig ventje dat kwalijk nemen?

Hopen dat het goedkomt

Een mislukt talent heeft altijd iets bevredigends. Iets in ons vindt het mooi om sterren te zien stijgen en dan genadeloos hard weer op aarde terecht te zien komen. Het toont de sterfelijkheid aan van zij die tot goden worden uitgeroepen. En als wij denken aan mislukkingen als Kerlon, Bojan of Adu dan denken we vaak: “Die jongen heeft het flink verneukt.” We houden van de Dirk Kuyts die met amper talent op wilskracht de top bereiken, maar we verafschuwen de verwende jongetjes met talent in overvloed, die er niet voor werken.

Toch kunnen we Freddy Adu en vele van zijn lotgenoten niet alle schuld daarvan geven. De Amerikaan is het grootste slachtoffer van de YouTube-generatie en sinds zijn dramatische verhaal pakken vele jonge supersterren het anders aan. Romelu Lukaku wordt constant afgeschermd door zijn vader, Neymar rijpt eerst een paar jaar in Brazilië. Talenten zijn slimmer geworden, want niemand wil in de voetsporen van Freddy Adu treden.

Adu is een soort martelaar, het ultieme symbool van het mislukte talent. Zijn bekendheid, aangespoord door YouTube, zijn drang om zijn moeder te helpen en zijn jeugdige naïviteit deden hem de das om. Maar hoe veel van ons hadden in zijn situatie exact hetzelfde gedaan? Bijna iedereen. Daarom moeten we Freddy Adu niet te veel verwijten. De Ghanese Amerikaan is nu 24 jaar en is eindelijk bij het soort club terechtgekomen waar hij vijf jaar geleden al naartoe had moeten gaan.

Laten we hopen dat deze martelaar nu genoeg geleden heeft, weer lekker gaat trainen en dan de kans krijgt om bij Blackpool nog iets leuks van zijn loopbaan te maken. Voetballen kan ie. Laten we hopen dat deze Benjamin Button toch nog een tweede keer volwassen kan worden, maar dan dit keer écht, en uit kan groeien tot een degelijke voetballer, bij een degelijke club.

Foto bovenaan: bleacherreport.com.