Mijn haat-liefdeverhouding met Emmanuel Adebayor

In het waarderen van voetballers bestaan er verschillende categorieën. Je hebt spelers van wie je bij wijze van spreken de voeten zou kussen. Je hebt gevoelsmatig favoriete spelers waar je gewoon ‘iets’ mee hebt. En je hebt, uiteraard, spelers aan wie je een onvervalste hekel hebt – of dat nou gegrond is of niet. In mijn geval is er één speler die zich een aparte categorie heeft toegeëigend. Een speler waar ik geen fan van ben, maar toch ook weer wel. Een speler die ik een uitgaande transfer naar Qatar toewens, maar op hetzelfde moment ook een Gouden Bal gun: Emmanuel Adebayor.

Mijn haat-liefdeverhouding met Adebayor begon in de zomer van 2011, toen Adebayor op huurbasis aansloot bij Tottenham Hotspur. In zijn eerste jaar deed hij het best redelijk – met 17 Premier League-goals werd hij zelfs clubtopscorer. Maar het viel mij toch vooral op hoe verschrikkelijk lomp hij kon zijn. En toen een jaar later (nadat Tottenham hem definitief overnam van Manchester City) ook nog eens de doelpuntenproductie stokte bleef eigenlijk alleen het lompe over. Sterker nog, dat tweede seizoen was één en al ellende. Elke week weer dat gestuntel voorin. Elke week weer dat geworstel met zijn motoriek. Ik heb me regelmatig afgevraagd wanneer manager André Villas-Boas die kreupele dromedaris uit zijn lijden zou verlossen.

Tóch merkte ik op hetzelfde moment dat ik, onbewust, een bepaalde sympathie voor Adebayor ontwikkelde. Want ook al ziet het er niet uit, het heeft toch ook wel iets aandoenlijks. Je kunt bijna niet anders dan gemoedelijk glimlachen als je ziet hoe hij eerst zijn benen uit de knoop moet halen voordat hij een bal kan aannemen. Je krijgt er een zwak voor. Ik kon me er gewoon op verheugen om me aan hem te ergeren.

Maar voor AVB was op een gegeven moment de maat vol. Tja, dat gestoethaspel kwam hem als hoofdverantwoordelijke natuurlijk een stuk minder goed uit. (Het zou me overigens niets verbazen als Adebayor met deze penalty zijn krediet bij AVB definitief de tweede ring in heeft geschoten.) Dus kwam er voor ca. 26 miljoen pond een nieuwe spits, Roberto Soldado, en die kreeg het vertrouwen. Jermain Defoe was zijn eerst aangewezen vervanger, Harry Kane kreeg ook af en toe wat speeltijd. En Adebayor? Die hebben we een paar maanden niet gezien.

Helaas voor AVB; het liep voor geen meter. Soldado scoorde nagenoeg alleen van elf meter, maar ook de rest van de ploeg had de grootst mogelijke moeite met het maken van doelpunten. En ja… dan ga je stiekem toch even denken aan de kwaliteiten die Adebayor wél heeft; hij is groot, hij is sterk, hij werkt keihard en áls hij het op zijn heupen heeft kan hij prachtige goals maken.

Ik durfde het bijna niet te denken, maar ik deed het toch: zou Adebayor de missing link zijn?

De rest is geschiedenis. AVB vloog na twee reusachtige nederlagen tegen Manchester City en Liverpool de laan uit, Tim Sherwood werd intern benoemd als zijn vervanger en nam Adebayor weer in genade aan. Tottenham begon te draaien, haalde 10 punten uit de eerste 4 wedstrijden onder Sherwood en Adebayor had daar met 3 goals en een assist een ontegenzeggelijk aandeel in. Ade is back.

Emmanuel Adebayor. hij heeft me tot op het bot gefrustreerd, ik heb hem bij vlagen zelfs verafschuwd… Maar ik heb hem ook gemist.
Het heeft er de schijn van dat ik me de komende maanden weer lekker aan hem kan gaan ergeren. Ik verheug me erop.