Pellè bij Barça in Ezquerro-rol?

graziano_pelle

Voordat Pep Guardiola alle herinneringen aan welke eerdere trainer van FC Barcelona dan ook compleet in het niet vallen bij zijn eigen prestaties, was Frank Rijkaard één van de succesvolste trainers ooit bij de Catalanen. Onze landgenoot had een schitterend elftal met mannen als Ronaldinho, Deco, Samuel Eto’o, Henrik Larsson, Giovanni van Bronckhorst, Rafael Márquez en al enkele sterkhouders van nu (Valdés, Puyol, Xavi, Iniesta) dat in 2006 de Champions League won. In Rijkaards elftal was er echter één man die bijna geen aandacht kreeg en die ook niet door veel mensen herinnerd wordt. In de CL-finale van 2006 zat hij niet eens bij de selectie (terwijl Oleguer in de basis stond!) en hij speelde in drie seizoenen tijd maar een magere 35 wedstrijden met 7 goals als doelpuntenoogst. Santiago Ezquerro. Ja, die fysiek sterke spits die je altijd alleen op de training mee zag ballen met zijn ploeggenoten.

Het vreemdste voetbalnieuws sinds lange tijd is dat de Spaanse nieuws-toreadoren van El Mundo Desportivo en Sport een lijst claimen te hebben bemachtigd van spitsen die FC Barcelona wil, en dat Graziano Pellè erop staat. Oké, Graziano Pellè is een voetbalgod in Rotterdam, maar internationaal gezien is het een gewone sterveling die op de training bij Barcelona langs alle kanten gedold zou worden door de échte goden. Toch is het niet zo heel erg vreemd dat de ‘nieuwe Pep’ Tata Martino blijkbaar fan is van Pellè. Zeker als je kijkt naar de andere namen op de lijst: Klaas-Jan Huntelaar (FC Schalke 04), David Trezeguet (Newell’s Old Boys), Nelson Valdez (Al Jazeera), Miroslav Klose (Lazio Roma), Aritz Aduriz (Athletic de Bilbao), Stefan Kiessling (Bayer Leverkusen), Artem Dzyuba (FK Krasnodar), Dario Cvitanich (Olympique Nice). Allemaal prima spitsen, maar de vorige drie spitsen die Barça kocht waren Thierry Henry, Zlatan Ibrahimovic en David Villa. Andere koek. Waar is Martino mee bezig? Is hij gek geworden? Nee. Hij is bezig een nieuwe Ezquerro te zoeken.

Want hoe anoniem en vergeten Santiago Ezquerro ook is, binnen het team van Frank Rijkaard speelde hij een belangrijke rol. Als het nodig was kon hij tussen alle kunstenaars in het elftal fungeren als de keiharde beer in de spits die even flink tekeer moest gaan. En naast jongelingen als Messi en Iniesta was de wijze oude Ezquerro een goede leermeester. En bovendien een man met bescheidenheid, die niet per se de wereldster wilde zijn maar zich neerlegde bij zijn rol op de bank of de tribune. Het cliché “hij is zo belangrijk in de kleedkamer” was op hem als geen ander van toepassing. Guardiola wilde met Ibrahimovic op een gegeven moment ook een fysiek sterke spits binnen zijn elftal inpassen, maar die was iets minder tevreden met een plek achter zonnekoning Messi. Toch is vorig seizoen gebleken dat Barcelona zo’n type wel nodig heeft in sommige wedstrijden. En dat is waar Graziano Pellè van pas komt.

 

De vergeten Barça-held, vrolijk zwaaiend net als Pellè: Santiago Ezquerro

De vergeten Barça-held, vrolijk zwaaiend net als Pellè: Santiago Ezquerro

 

Pellè en de mede-uitverkorenen op de uitgelekte shortlist van Martino hebben één ding gemeen: het zijn geen wereldsterren. Dat lijkt op het eerste gezicht een minpunt, maar op het tweede gezicht is het wel zo handig, om een Ibra-scenario te voorkomen. Trezeguet en Klose zijn wereldsterren geweest, maar nu goede gerijpte wijnen, de rest heeft ook allemaal heel wat ervaring (behalve de 25-jarige Dzyuba dan, in meerdere opzichten een beetje een misfit op de lijst) en heel weinig sterallures. Het zijn allemaal Ezquerro-achtige spitsen, die altijd hard hebben moeten werken voor hun succes en vroeger niet op voetbal zijn gegaan om later in een mooie Ferrari rond te cruisen, maar om hun kloten uit hun broek te werken in de spits. In tegenstelling tot de kleintjes Messi en Sánchez – de enige echt serieuze opties als Barça-spits – zijn het mannen die je de oorlog in kunt sturen tegen de verdedigersmonsters van clubs als Juventus, Bayern München en Chelsea in de Champions League.

Pellè bij Barcelona lijkt in eerste instantie op een mislukte grap, maar ik denk dat Martino goed nagedacht heeft. Het transferbeleid van Barcelona – zeker als het om aanvallende versterkingen gaat – heeft de laatste jaren tot heel wat dure mislukkingen geleid, de Argentijn lijkt die te willen voorkomen. Pellè zal bij Barça nooit de status krijgen die hij nu heeft aan de Maas, maar wellicht wel de status van zeer gewaardeerde voorbeeldprof, zoals Santiago Ezquerro die ook nog steeds heeft.