Ik ben helemaal klaar met Kenneth Vermeer

http://images0.tcdn.nl/telesport/article21090973.ece/BINARY/q/vermeer.jpg

Ja, ook ik ben er klaar mee. Niet door zijn keeperskwaliteiten hoor, nee, hij is nou eenmaal een keeper die één keer in de zo veel tijd een gigantische blunder maakt. Zo is hij nu en zo is hij altijd geweest. Gewoon, matig. Kan hij ook niet zo veel aan doen. Nee, ik ben klaar met Kenneth Vermeers hoofd op elke voorpagina van elk sportkrantje, ik ben klaar met Kenneth Vermeers naam in elke kop over het slecht presterende Ajax, ik ben klaar met Kenneth Vermeer als hét onderwerp aan elke koffieautomaat van elke sportredactie van Nederland, ik ben klaar met al het ‘nieuws’ over Kenneth Vermeer. Hoe belangrijk is het in hemelsnaam? Een keeper die wat fouten maakt en een team dat daardoor dik verliest van een directe titelkandidaat. Het verhaal is zo klassiek als dat ene met Mozes en die zee die in tweeën breekt ofzo.

Het is het kuddegedrag van de vaderlandse voetbalmedia. Ieder weekend wordt er één iemand als grootste loser bestempeld en die wordt dan gedurende de hele week kapotgeanalyseerd. ‘Kenneth Vermeer weet het niet meer’, ‘Oud-topkeepers over Kenneth Vermeer’, ‘Kenneth Vermeer blijft strijdbaar’, ‘Frank de Boer trekt nog geen conclusies over Kenneth Vermeer’, ‘Kenneth Vermeer traint gewoon mee bij Ajax’, het is allemaal zo voorspelbaar. Je ziet het van mijlenver aankomen, als het voorhoofd van Alfred Schreuder. En het erge is dat ze het allemaal doen. AD Sportwereld, De Telegraaf, De Volkskrant, NU.nl, Voetbal International, stuk voor stuk vullen ze hun pagina’s met eindeloos gelul over Kenneth Vermeer. Rot op met Kenneth Vermeer!

En nog voorspelbaarder is dat een dag na alle wijzende vingers naar Kenneth Vermeer, er weer analyses komen die stellen dat het niet alléén Kenneth Vermeers schuld was, maar dat de rest er ook geen hout van kon. Nou én? Wat boeit het in hemelsnaam? Hij speelde een kutwetstrijd, Moisander speelde een kutwedstrijd, Van Rhijn speelde een kutwedstrijd, heel Ajax speelde een kutwedstrijd tot aan de materiaalman en de perschef aan toe. Klaar. Meer hoeven we er niet over te lezen. Over naar belangrijke dingen. Dit is de week waarin aan het licht komt hoe het WK van 2022 in Qatar het allerergste boeventoernooi aller tijden wordt, nog erger dan in Beijing in 2008, Zuid-Afrika in 2010, Londen in 2012, Brazilië en Rusland in 2014 en Brazilië in 2016. De Qatarezen verbreken het wereldrecord mensenrechten schenden met gigantische overmacht.

Het blijkt namelijk dat de arbeiders die de schone taak krijgen om in de kokende woestijn de stadions, wegen en hotels aan te leggen waar de FIFA-dictatuur dan mee kan gaan lopen pronken, bij bosjes sterven. Elke dag sterft er gemiddeld één arbeider uit India of Nepal, mensen die met miljoenen tegelijk verscheept zijn naar Qatar en met z’n twaalven tegen een minimaal loon in een hokje worden gestopt. Soms krijgen ze 24 uur lang geen eten, terwijl ze van die 24 uur maar liefst 12 uur moeten werken. Bovendien werken ze in Qatar met wurgcontracten die stellen dat als je ontslag neemt, je het land niet meer uit mag tot de oorspronkelijke contractduur voorbij is. Het is moderne slavernij. Een extreem ernstige kwestie, waar extreem serieuze vragen over gesteld moeten worden. Maar wat doen de Nederlandse voetbaljournalisten? Die knallen er nog even een stukje over Kenneth Vermeer tegenaan…

Het is tekenend voor de voetbaljournalistiek in dit land. Men is de kijk op wat belangrijk is en wat bullshit is helemaal verloren, mensen worden doodgegooid met futiele zaken als falende keepers, terwijl de echte verhalen weggepropt worden in een klein kolommetje. Ik zou hier nog zeshonderd woorden over door kunnen klagen en zuchten en steunen en verbale wegwerp-gebaren maken, maar aan de andere kant… Ik begon dit stuk over Kenneth Vermeer die er ook niet zo veel aan kan doen dat ie af en toe een fout maakt. Misschien is dat met de Nederlandse voetbaljournalistiek ook wel zo. Misschien moet ik dat maar accepteren. Het is nu en het is altijd zo geweest. Gewoon, matig.