Mannen wiens voeten wij kussen #4: Steven Gerrard

Steven Gerrard is de man met de kanonskogel in de benen, de volle prijzenkast zonder Engels kampioenschap en de onvoorwaardelijke trouw aan zijn club Liverpool FC. Zijn fenomenale rechterbeen plus de rest van zijn lichaam verdienen een standbeeld.

Alle mannen zijn jaloers. Iedere man droomt van de traptechniek van Cristiano Ronaldo. Iedere man wil de balbeheersing van Lionel Messi. En iedere man wil het inzicht van Andrea Pirlo. Maar er is één ding wat nog hoger op het verlanglijstje van iedere voetbalfan staat. Iets waarvoor wij al onze bezittingen zouden geven. We zouden alleen nog maar kunnen janken van geluk, als we het zouden hebben. Maar slechts één man heeft het. Alleen Steven Gerrard heeft een rechterbeen, waarmee je overal vandaan op elke manier kan scoren.

We gaan naar Engeland. Zoals wel vaker, regent het op de zaterdagmiddag. Op het drassige veld wordt een titanenstrijd uitgevochten door jeugdspelers. Op dat moment was het nog maar de vraag wie van de jongens het grote, klassieke stadion zou gaan halen. Anfield Road was en is natuurlijk de natste droom die een jeugdspeler van Liverpool heeft. Drie spelers uit dat team op de zaterdagmiddag zou het lukken: Michael Owen, Jamie Carragher en Steven Gerrard.

Gerrard stond als klein jongetje nog rechtsback. Maar toen hij eenmaal een vaste kracht in het eerste team begon te worden, was dat toch als middenvelder. Daar begon het succes, zowel voor Liverpool als voor Gerrard persoonlijk. Sinds zijn debuut in 1998 won hij met zijn club bijna alles. Zo wonnen The Reds beide Engelse bekers, de FA Cup en de League Cup. Ook staan het Community Shield (de Engelse Johan Cruijff Schaal), de Champions League, de UEFA Cup én de Europese Supercup.

De oplettende lezer mist één trofee: de Engelse Premier League. Na bijna vijftien seizoenen ontbreekt deze prijs nog op het palmares van Steven Gerrard. Liverpool werd in het seizoen 1989-1990 voor het laatst landskampioen. Dit seizoen zou het kunnen lukken, de ploeg van trainer Brendan Rodgers is, evenals Everton, nog ongeslagen, met als resultaat tien punten. En nog belangrijker: de koppositie. Het is te vroeg om conclusies te trekken na vier wedstrijden, maar wie weet gebeurt het dit jaar.

Aan Gerrard zal het in ieder geval niet liggen. De middenvelder is zijn club al vijftien jaar trouw en is nog steeds van grote klasse. Zijn afstandsschoten en vrije trappen zijn sinds jaar en dag een angstgegner voor elke tegenstander. Inmiddels heeft de middenvelder al 98 goals in de Premier League gemaakt. Dit seizoen gaat hij dus de honderd halen, dat kan haast niet anders. Twee andere mijlpalen haalde hij op maandag 16 september 2013 al: 650 PL-wedstrijden, waarvan 400(!) als aanvoerder.

Achtennegentig goals. Voor een middenvelder een schitterend aantal. En het waren vaak allesbehalve intikkertjes. Het rechterbeen van Steven Gerrard is vroeger in dezelfde ketel gedoopt als Obelix. Er zit zoveel power in zijn afstandsschoten, dat de trouwe fans achter het doel een bitje in hun mond hebben. Toch is het niet alleen power bij de middenvelder, maar ook gevoel. Van grote afstand zou hij een blikje van de lat kunnen schieten. Maar soms weet hij de keeper als een dodelijk effectieve spits te passeren.

Het mag duidelijk zijn: Steven Gerrard is één van de beste en meest constante middenvelders ter wereld. En hij is van een uitstervend ras: de voetballer met clubliefde. Dat ene twijfelmomentje in 2005 om te vertrekken bij Liverpool vergeven we hem. Na een nacht goed slapen – of juist niet door het liggen nadenken – kwam hij terug op zijn besluit en bleef hij tot op de dag van vandaag bij The Reds. We kunnen niet anders concluderen dan dat Steven Gerrard een standbeeld verdient.