Mannen wiens voeten wij kussen #2: Danny Welbeck

Danny Welbeck scoort niet de meeste goals en strooit niet met de meeste assists, en zal dat waarschijnlijk ook nooit doen. Maar de aanvaller is niet in statistieken te vangen. Hij voetbalt met de vrijheid van een kind en is zo de ultieme herinnering aan waarom we überhaupt ook alweer voetballen.

Het interesseert me niet, ik duw hem gewoon door jullie strot: Danny Welbeck. Als je op Google “Danny Welbeck is” intypt krijg je als eerste suggesties “Danny Welbeck is rubbish”, “Danny Welbeck is overrated” en “Danny Welbeck is crap”, maar fuck Google, Danny Welbeck is een ondergewaardeerde held die over een jaar of vier al zijn criticasters genadeloos de mond heeft gesnoerd door een paar seizoenen op rij één van de beste spelers van de Premier League te zijn. Want Danny Welbeck is de definitie van coolheid op voetbalschoenen, een creatief genie, een meester in de combinatie met bijvoorbeeld Robin van Persie en bovenal een ventje dat nog onbezorgd voetbalt als een kind. Zijn toekomst bij Manchester United staat op het spel met de aanwezigheid van Van Persie, Wayne Rooney, Javier Hernández en het – naar horen zeggen – megatalent Ángelo Henríquez, maar zijn toekomst in de voetballerij is er één met een gouden randje. Danny Welbeck, de speler die niet in statistieken is te vangen.

Statistieken. Rendement. Resultaten. We worden ermee doodgegooid. In een voetbalwereld waarin meer en meer pegels worden geïnvesteerd, wordt er geld terugverdiend met statistieken, rendement en resultaten. Roman Abramovich zal vast kunnen genieten van een lekker hakballetje of een briljante passeerbeweging, maar aan het eind van de rit eist hij wel dat zijn prijzenkast weer een beetje voller staat. En dat rendement en die statistieken worden op een geavanceerdere manier dan ooit vastgelegd. Elke club heeft tegenwoordig zeshonderd man aan video-analysten in dienst en Castrol volgt álles wat je maar kunt bedenken met hun satellieten, resulterend in hun Castrol Edge Ranking van de beste voetballers in Europa. Voetbal is veranderd in Moneyball op een gigantische schaal. Moneyball ja, geen football.

Dit is uiteraard goed voor de sport, het voetbal van nu is enkele niveau’s gestegen ten opzichte van vorige decennia en dat komt mede door de verbeterde manieren van analyseren. Maar we moeten niet vergeten dat er af en toe spelers opstaan die je niet alleen maar kunt beoordelen op basis van hun statistieken, spelers die een grotere waarde vertegenwoordigen dan alleen geld. In Castrols lijst staat Lionel Messi dan wel op één vanwege zijn ongelooflijk hoge productie, maar de Argentijn gaat de rest van de eeuwigheid vooral herinnerd worden vanwege zijn perfecte balbeheersing. Danny Welbeck is ook zo’n speler, wiens waarde voor de voetbalsport niet alleen maar uitgedrukt kan worden in cijfertjes en formules. Welbeck gaat één van Europa’s allergrootsten worden, niet vanwege zijn indrukwekkende doelpunten- of assistsproductie, maar door zijn schitterende, vloeiende voetbalstijl.

Wayne Rooney lijkt Manchester United te verlaten, waardoor Welbeck (voorlopig) alleen nog hoeft te concurreren met Mexicaan ‘Chicharito’ Hernández. Mocht Roonaldo weggaan, dan opent dat een deur voor Welbeck, die afgelopen seizoen slechts 27 wedstrijden speelde. Maar het wordt zwaar, want Welbeck scoorde in die optredens slechts één miezerig doelpuntje tegenover 10 van Chicharito in 22 wedstrijden en bij een ‘Spielervergleich’ van de twee legt de Engelsman het op alle fronten af. In 180 officiële wedstrijden heeft hij slechts veertig doelpunten gemaakt. David Moyes zou dom zijn als hij Danny Welbeck zou verkiezen boven Javier Hernández. Danny Welbeck is rubbish overrated crap.

De denkfout in bovenstaande redenering is dat Welbeck en Hernández op deze manier alleen via hun statistieken worden vergeleken. Zo mis je het fundamentele verschil tussen beide spitsen. Niets ten nadele van Hernández, een wereldklasse speler, maar qua pure schoonheid mag hij de veters niet strikken van de jonge Engelsman met zijn Malcolm X-kapsel. De kleine Hernández is een meester in het maken van afzichtelijk lelijke doelpunten, en dat is heel leuk voor de statistieken en de Manchester United-fans, maar echt warm word je er als neutrale toeschouwer niet van. Natuurlijk verkloot Danny Welbeck ook weleens wat, maar dat is het mooie: hij voetbalt onbekommerd, met die grote glimlach op z’n gezicht, en wil alleen maar lekker en mooi voetballen.

Danny Welbeck heeft zijn ziel nog niet verkocht aan de statistiekenfetisjisten die steeds verder oprukken in hun poging van voetbal een exacte wetenschap te maken. Danny Welbeck heeft zijn hart verpand aan maar één ding: de liefde voor voetbal. Welbeck voetbalt als een kind. Welbeck voetbalt als een jongensdroom. Liever een hakje dan een tikkie breed, liever de bal over de verdediger heen wippen, dan gewoon saai erlangs. Danny Welbeck draaft zo sierlijk over het veld als je ooit iemand over een veld zult zien draven, zijn passes zijn elegant, zijn passeerbewegingen virtuoos. En hij straalt een tomeloos plezier uit. Hier loopt geen ernstige multimiljonair met zorgen over sponsordeals en basisplaatsen over het veld, maar een kereltje dat gewoon lekker wil voetballen en dat toevallig ontzettend goed kan. Laten we hopen dat Moyes net zo positief over hem blijft als hij tot nu toe is, zodat Welbeck niet ook zo’n bezorgde speler wordt, met de handrem erop.

Het is eigenlijk ook helemaal niet raar dat we zo veel over statistiekjes praten en speler zo makkelijk de hemel in prijzen als ze veel goals maken. Het is zo lekker makkelijk voor journalisten. Je hoeft alleen maar “hij scoorde 24 doelpunten in 29 wedstrijden afgelopen seizoen” te schrijven en je hebt je lezers overtuigd dat je het over een goede speler hebt. De statistieken spreken en de statistieken kun je opschrijven. Maar een speler als Welbeck, wiens statistieken veel minder spreken dan zijn voeten, is moeilijk in woorden te vatten. Ik heb geprobeerd dat in dit stuk toch te doen, maar eigenlijk is Danny Welbeck een speler waar je naar moet kijken. En waar je naar zou willen blijven kijken, zo lang mogelijk.

Foto bovenaan: tiktaka.com.