Met 180 richting de afgrond

Arnautovic en Elia samen op de bank

Schoffies zijn het. Ratjes. Kwajongens. Nog steeds niet volwassen. Dát is wat er over Marko Arnautovic en onze eigen Hollandse jongen Eljero Elia meestal gezegd wordt. En niet dat ze zo’n geweldige dribbel in huis hebben, zulke prachtige voorzetten kunnen geven en heerlijke doelpunten maken. Niet meer tenminste. De laatste keer dat die twee iets positiefs over zichzelf konden lezen waren de Dr. Dre-koptelefoons waar ze nu zo stoer mee door de voetbalcatacomben slenteren nog niet eens op de markt. Arnautovic en Elia zitten samen bij Werder Bremen hun carrière te vergooien en lopen rond te racen over de snelweg, met 180 kilometer per uur richting afgrond. Maar niet getreurd! De nieuwe Bremen-coach Robin Dutt wil beide heertjes toch nog een kans geven. “Beiden krijgen een kans. Als na enige tijd blijkt dat ik goed met ze kan werken, zou dat perfect zijn”, aldus Dutt. Zelfvertrouwen heeft hij in ieder geval wel, maar heeft hij ook zelfkennis?

José Mourinho en Thomas Schaaf zijn toch niet de minste coaches, maar hen lukte het niet om Arnautovic aan het voetballen te krijgen. Antonio Conte is toch ook geen koekenbakker, maar die wist Elia al helemaal niet tot grootse daden te inspireren. Na een jaar had Elia nul komma nul progressie geboekt, niets geleerd, behalve het kortste weggetje in het stadion om bij zijn vaste plek op de tribune terecht te komen. Waarom denkt Dutt dan in hemelsnaam dat deze twee onderontwikkelde halve autisten het onder zijn bewind wel opeens goed gaan doen? Misschien doordat ze allebei zo ongelooflijk veel talent hebben. Bij FC Twente was dat nog te zien. Elia en Arnautovic hadden geen kind aan de Eredivisie-verdedigertjes en vertrokken al snel naar grotere landen, voorbestemd om wereldtoppers te worden. Op het WK was Elia misschien wel de lekkerst voetballende Nederlander, één die Arjen Robben misschien wel uit de basis ging spelen op termijn?

Helaas. Drie jaar verder kunnen we concluderen dat het jaar 2010 hun hoogtepunt was. Stoppen op je hoogtepunt was een beetje vroeg geweest voor ze – zelfs nu zijn ze nog jong – maar in feiten zijn ze al gestopt met voetballen. Het enige wat ze nu nog doen is meehobbelen op het trainingsveld, elke maand exorbitant veel salaris innen en dat opmaken aan veel te dure auto’s waarmee ze om drie uur ’s nachts te hard rijden op de Autobahn. Ik vraag me af hoe je te hard kunt rijden op de Autobahn?

Aan talent ontbreekt het deze ratjes niet, aan hersencellen wel. Je hoeft maar een interview met Elia te kijken en je snapt het. Het enige wat er uit zijn amper bewegende mompelmondje komt zijn de doodvervelende voetbalcliché’s die hij uit zijn hoofd moest leren op de mediatraining. Na afloop van een interview met Eljero Elia weet je nog minder dan daarvoor, omdat zijn oersaaie gebrabbel ervoor zorgt dat bepaalde gedeeltes van je brein acuut in slaapstand schieten. Zo’n ventje als Elia zou zonder voetbaltalent waarschijnlijk ergens achterop een vuilniswagen staan.

Arnautovic had waarschijnlijk in de gevangenis gezeten. De Oostenrijker is volgens Mourinho nog steeds een kind in zijn hoofd. Dat kan prima, maar dan wel het type kind dat op het schoolplein iedereen voor z’n schenen schopt en elke les voor straf alleen vooraan moet zitten. De ene keer raakt Arnautovic betrokken bij een vechtpartij in een nachtclub, de andere keer blesseert hij zich terwijl hij met zijn hond aan het spelen is, loopt hij op de training te vechten met een teamgenoot of laat hij de Bentley van Samuel Eto’o spoorloos verdwijnen. En elke keer komen weer de excuses en de beloftes dat het allemaal beter zal gaan. En elke keer gaat het weer mis. Arnautovic heeft de volwassenheid van de gemiddelde The Voice Kids-deelnemer.

De statistieken van deze twee spelers zijn ook nog eens totaal niet indrukwekkend. In 132 wedstrijden scoorde Arnautovic maar 30 keer en gaf hij 18 assists. Niet heel bijzonder, zeker niet voor een ventje dat zichzelf niet wil vergelijken met Cristiano Ronaldo omdat hij ‘zijn eigen kwaliteiten heeft’. Met andere woorden, hij vindt zichzelf beter. Elia speelde in zijn loopbaan 271 wedstrijden, en dan zijn 36 goals en 37 beslissende voorzetten ook niet bepaald iets waarvoor de gemiddelde scout meteen zijn aantekenblok in de aanslag houdt. Het siert Dutt dat hij het nog één laatste keer met deze in Bremen uitgekotste en belachelijk gemaakte kinderzielen wil gaan proberen, maar hoe gaat hij daar profijt van hebben? De kans dát Dutt na al die topcoaches opeens wel tot onder de koptelefoons door kan dringen is nihil, zeker gezien het feit dat hij zelf geen al te formidabele oefenmeester is. En áls dat eenmaal gebeurt, zijn het niet de meest productieve voetballers.

Feit blijft ook dat Elia en Arnautovic samen twaalf miljoen euro hebben gekost en Werder Bremen nog geen stuiver hebben opgeleverd. Niemand wil die gasten nu nog kopen. In ieder geval niet voor meer dan een spotprijsje. Als Werder Bremen nog íets wil hebben aan deze twee supergetalenteerde maar IQ-arme voetballers, moeten ze maar de gok nemen en hopen dat ze er toevallig komend seizoen een paar in knallen en dan misschien nog voor de helft van hun aankoopwaarde verkocht kunnen worden. En ik durf te wedden dat dat precies is hoe Dutt er ook over denkt.